Boothferry Park - poprzednik KC Stadium, stadion Tygrysów przez ponad 50 lat (od 31 sierpnia 1946 do grudnia 2002). Po jego zamknięciu, sieci supermarketów Kwik Save i Iceland utworzyły tam swoje sklepy. Stadion wyburzono na początku 2008 roku, ponad 5 lat po rozegraniu ostatniego meczu.

Istniało realne zagrożenie powstania linii kolejowej biegnącej wzdłuż Anlaby Road, dlatego ówczesny prezes, Dr Pullan uważał, że klub potrzebuje własnego stadionu. W 1929 r. Pullan postawił to sobie za swój główny cel i od razu przystąpił do działań. Podczas sezonu 1929/1930 klub negocjował wykup gruntów na skrzyżowaniu Boothferry Road i North Road. Ziemia aż do 1924 r. należała do Hull Golf Club. Jej zakup został sfinalizowany z pomocą Związku Piłki Nożnej, który udzielił Tygrysom pożyczki w wysokości £3 000. Zarząd nie zrezygnował ze swoich planów, mimo spadku do niższej ligi. Jednak ze względu na dalsze problemy finansowe prace zostały przerwane aż do 1932 r.

Nie było dalszego rozwoju do roku 1939, kiedy to powstał pomysł wybudowania w Hull centrum sportowego. Było to jednak nieopłacalne, dlatego kontynuowano pierwotnie założony cel. Kolejna pożyczka w kwocie £6 600 udzielona przez Związek Piłki Nożnej dawała nadzieję, że stadion powstanie na początek sezonu 1940/141.

II Wojna Światowa wymusiła ponowne zawieszenie prac. Stadion przejęła armia brytyjska, która na Boothferry Park m.in. naprawiała swoje czołgi. Przez kilka lat były problemy z murawą będącą w fatalnym stanie. W dodatku, gdy wojna już się skończyła wystąpiły pewne trudności w uzyskaniu licencji oraz materiałów budowlanych. Nie było szans, aby stadion był gotowy na sezon 1945/1946. Czekała nas przymusowa przeprowadzka na The Boulevard.

Boothferry Park został oddany do użytku w sierpniu 1946 roku, czyli 17 lat od momentu rozpoczęcia prac. Nie był jeszcze w pełni gotowy, dlatego trwał wyścig z czasem, aby zdążyć przed meczem z Lincoln City. Na szczęście wszystko udało się zrobić na czas. 20 000 kibiców obejrzało ceremonię otwarcia, a dokonał jej burmistrz miasta. Drużyny na boisko na białym koniu wyprowadził Sierżant JT "Tommy" Brooke. Sierżant Brooke to były detektyw, oficer konnej policji w Hull oraz weteran I Wojny Światowej.

40 179 widzów obejrzało w 1948 r. mecz z Middlesbrough (FA Cup). To mogło napawać dumą, ale już rok później rekord ten został pobity. Mecz z Manchesterem United wywołał olbrzymie zainteresowanie. Spotkanie obejrzało 55 019 kibiców, co jest klubowym rekordem jeśli chodzi o frekwencję. Całe miasto było zakorkowane, dlatego skorzystano z promów, aby "pomóc" fanom wydostać się spod stadionu. Dało to początek przydomkowi "The Ferrymen".